اوليايش است ، و نيز با دعاهايى كه ما از نيايشهاى پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيتش عليهم السلام به ارث برده‌ايم ، او را بخوانيم . به نظر مىرسد كه تمام اين دعاها را بندگان خدا از پيامبران و آنان از وحى الهى ، به ارث برده‌اند ، يا دست كم بايد اين نيايشها را تجليات وحى بر دلهاى بندگان هدايتگر و مقرب خدا دانست ، و يا انعكاس معارف وحى بر دلهاى پاك و زبانهاى صادق آنان به شمار آورد . بنابر اين ، دعاهاى مأثور روى ديگر وحى مىباشند . اين دعاها سايه وحى و پرتو درخشان و تفسير و تأويل آن مىباشند . همچنين نيايشها گنجينه‌هاى معارف ربّانى و ديواره‌هاى نفوذ ناپذير حكمت‌اند و در مقدمه آنها ، دعاهاى صحيفه سجاديه قرار دارند كه از كلمات امام زين العابدين عليه السلام گرد آورى شده‌اند . امام زين العابدين از اين نيايشها ، چه هدفى را تعقيب مىكرد ؟ بىگمان اين دعاها ، پرتويى از قلب روشن شدهء او به ايمان و سيلابى از دل نورانى او به عشق خدا بود . اين واژه‌ها بر لبان مردى جارى مىشد كه در محبّت پروردگارش ذوب مىشد . تمام اين دعاها ، رسا و روانند و هيچ نشانى از تكلّف در آنها ديده نمىشود . آرى اين نيايشها ، اهداف فراوانى را تحقّق بخشيدند ، برجسته ترين آنها ، آن بود كه به بندگان خدا بياموزد كه چگونه با پروردگار بزرگشان سخن گويند و در بارگاهش گريه و زارى سر دهند ، و خشنودى او را خواستار شوند و به نامهاى نيكش بخوانند و چگونه از او خواهش كنند